De echte Inglourious Basterds

VEN 2 beter wellicht

 

Filmmaker Quentin Tarantino vertelde in zijn oorlogsfilm Inglourious basterds een nepgeschiedenis over Joods-Amerikaanse spionnen achter de linies in de Tweede Wereldoorlog. Het grappige is dat iedereen doorhad dat het nep was, maar dat er toch een kern van waarheid in zat, vertelt Thijs van de Ven.

 

Een exploderende bioscoop

In de zomer van 1945 is in Parijs de bedrijvigheid rondom Le gamaar cinéma groter dan anders. Er lopen constant geüniformeerde Duitsers in en uit en het gonst op straat van de geruchten. Joseph Goebbels presenteert deze avond in besloten gezelschap zijn nieuwste film, Stolz der Nation. Goebbels heeft de locatie gekozen vanwege haar ambiance en om zijn première een exclusief karakter te geven. Eregasten zijn de top van nazi-partij; Hitler zelf maakt zelfs zijn opwachting. Het eerste deel van de avond verloopt voorspoedig. Maar dan verschijnt een vrouwenhoofd op het witte doek dat de kijkers wraakzuchtig toespreekt, waarna de bioscoop in brand vliegt. Tegelijkertijd opent een groep als personeel vermomde Joods-Amerikaanse soldaten vanaf het balkon het vuur op de zaal. De aanwezigen zitten als ratten in de val en niemand ontkomt. Het exploderen van de bioscoop neemt de laatste twijfel over mogelijke overlevenden weg. Intussen is de bevelhebber van de spionnen gevangengenomen door een Duitse deserteur die de aanslag bewust niet wil voorkomen. Ze sluiten een deal over het lot van deze landverrader, en de Tweede Wereldoorlog is ten einde.

 

Wraakfantasie
Wie de film Inglourious basterds uit 2009 (bewust onjuist gespeld) van regisseur Quentin Tarantino gezien heeft, herkent deze scène. Het is het gewelddadige maar ook triomfantelijke slot van de film over Joods-Amerikaanse soldaten die onder leiding van luitenant Aldo Raine in Frankrijk worden gestationeerd om achter de linies de Duitsers te terroriseren en dus uiteindelijk op gruwelijke wijze overwinnen <H> Tarantino staat bekend om zijn wraakfantasieën. Hoewel overduidelijk fictief, riep de film veel kritiek op. Tarantino werd onder andere als antisemitisch en nodeloos wreed bestempeld. Het eerste vanwege een vermeend gebrek aan respect voor de Joden en hun geschiedenis, het tweede vanwege de plastische scènes waarin nazi’s gemarteld en toegetakeld worden. Zelf zegt de filmer over zijn keuze voor Joodse hoofdpersonen dat hij gefrustreerd is door de Hollywoodcultuur waarin Joden altijd het slachtoffer zijn. Dit vond hij geen realistisch beeld en hij wilde iets anders laten zien: Joden die terugvechten!

 

Spioneren achter de linies
Tarantino was dichter bij de waarheid dan hij zelf vermoedde. Een lezer van The Guardian meende ten onrechte dat de film gebaseerd was op de X-troop, een Britse legereenheid die voornamelijk uit Joden bestond. De in Zuid-Korea geboren en in Canada woonachtige filmmaker Min Sook Lee ontdekte meer. Zij kreeg van de Amerikaanse televisiezender The History Channel de opdracht om een documentaire over de Amerikaanse spionagedienst Office of Strategic Services (OSS) te maken. Na het zien van Inglourious basterds besloot ze om uit te zoeken of er een kern van waarheid in dit verhaal over Joods-Amerikaanse spionnen zat. In 2012 bracht ze met The real inglorious bastards de geschiedenis van drie mannen voor het voetlicht die echt achter de linies voor de geallieerden spioneerden. Twee van hen waren inderdaad Joods: Fred Mayer en Hans Wijnberg.

 

Wat is het verhaal van deze twee Joodse spionnen? Lees het in ons juni-nummer, dat nu in de winkel te koop is! 

 

Afbeelding: de drie spionnen, waaronder Fred Mayer en Hans Wijnberg 

*  Uw e-mailadres

*
  Voer de code in: